"de Willco State" waar dieren zich thuisvoelen...

l.: Vaal, m.: geelschouder, r.: patijs. (Klik a.u.b. op de foto voor meer informatie)

Kent u dat ook, die bezieling …, waar het hart vol van is en de mond van overloopt ? Dan zou ik zeggen: “welkom bij de club der soortgenoten”! Als ik zo de balans opmaak, wordt er bij ons in ons gezinnetje ruim 75% van de tijd gespeeld & gestoeid met …, aandacht besteed aan… en gepraat over … ja, onze allerliefste gezinsleden de viervoeters.  Maar het gaat ook over passie en dierenliefde voor andere diersoorten, zoals o.a. speciale raskipjes, dwergzwijntjes, vogels, paarden, varkentjes, katten, geiten en kalkoenen, etc. (allemaal terug te vinden onder het hoofdstuk "Onze Dieren" voor meer details en foto's)

 

Flachback

Het was ongeveer 1985 toen ik de familie Middernacht in Kapellen (België) leerde kennen via mijn toenmalige baan als vertegenwoordiger. Bij deze familie liep een middelslag peper&zout schnauzer, die ik meteen een prachtige hond vond. Ook al was het een zeer eenkennige en wat bitsige teef, heette ze Boy, maar haar trouwheid aan haar baas deed mij vol bewondering naar haar ras kijken. Ik dacht toen al vrijwel meteen dat ik vroeg of laat ook zo’n hond wilde, in schril contrast tot de zwarte dwergpoedel die ik op mijn 12de jaar van mijn moeder mocht houden en met dewelke het verhaal helaas heel kort en triest afliep.  In mijn eerste langdurige vaste relatie die eveneens in dat jaar 1985 begon, groeide het verlangen steeds meer en meer naar een hond. Mijn toenmalige partner was in zijn thuis doorheen zijn hele jeugd gewend geweest met honden te leven, vooral Duitse herdershonden, die overigens (sorry) helemaal niet mijn type hond is.  Gelukkig was hij evenmin gebrand op een herder. Zijn voorkeur ging uit naar een waaier van mogelijkheden: bobtail, kortharige Sint-Bernard, labrador, blauwe Duitse Dog en soortgelijke. Doordat de schnauzer niet in zijn voorkeurslijstje voorkwam, werd onze eerste hond dan uiteindelijk in 1988 een blonde labrador teef, gekocht op de Antwerpse zondagse vogelmarkt waar toen nog (op bedenkelijke manier) hondenpups vanuit busjes aan de man werden gebracht zonder stamboom of iets. Gelukkig bestaat deze vorm van hondenhandel niet meer door het verbod dat erop rust.

Fier als een pauw gingen we naar huis met onze eerste hond. We noemden haar Sheeba, want dat riep aardige herinneringen op bij mijn ex partner. In onze nog verse roes van Sheeba gingen we er binnen de 24 uren nog een zusje voor Sheeba  uit hetzelfde nest bijhalen, want “het is toch altijd leuker met zijn tweetjes dan maar alleen”. Zo gezegd, zo gedaan: we noemden onze tweede labrador Moevie. Haar hebben wij evenmin mogen uitkiezen bij diezelfde fokker in ’t Belgische waasland, maar in die tijd wisten wij gewoon niet beter.  Dus, voor ’t zelfde geld was Moevie niet eens het echte zusje uit ’t zelfde nest als Sheeba. Wie zal het ooit weten, maar dit feit maakt verder eigenlijk niks uit, want onze liefde voor allebei was er gewoon.

Onze twee superlieve labradors waren nog geen 2 j. oud toen wij naar de buiten verhuisden en plots beschikten over veel meer ruimte. Al gauw groeide het sterke verlangen om er dan ten slotte ook nog een blauwe Duitse Dog bij te nemen. Al iets minder naïef dan een paar jaren daarvoor zochten we via de WOEF (hondenmagazine) een erkende fokker uit. Die vonden we heel dicht bij huis in Hoogstraten, m.n.: van de Pustzkan Hoeve (of zoiets) waar Jan en Jeanne nog tot op hoge leeftijd alle lief en leed deelden met hun grote familie blauwe doggen, trouwens op een bewonderenswaardige wijze. Hier troffen we een nestje waar nog slechts 1 van de 3 pups beschikbaar was voor een nieuwe baas. Dus geen wikken en wegen nodig; we besloten om Anna van de Puztskanhoeve de roepnaam KAI mee te geven en om haar in ons gezin te adopteren.

In Memoriam : v.L.n.R.: Sheeba, Kai en Moevie.                                      Kai.

De jaren verstreken en er gebeurde van alles en meer, wat later een belangrijke rol zou gaan spelen. Mijn partner en ik gingen in 1993 uit elkaar. De twee labradors verhuisden met mij mee en de Duitse Dog bleef tot mijn grote spijt bij mijn ex. Sheeba is bijna 12 j. oud geworden. Ook al was zij altijd al de minst gehoorzame teef van de roedel, de hond met de meeste gezondheidsproblemen maar wel de dapperste, ben ik er absoluut kapot van geweest toen ik haar in 1999 moest laten inslapen vanwege peesontstekingen in de achterpoten die niet meer met antibiotica te behandelen waren, omdat ze er immuun voor was geworden, door het veelvuldig overmatige gebruik ervan ter bestrijding van vele hot spots / huidinfecties.   In 2000 kreeg ik van mijn ex te horen dat Kai (de dog) haar hart het had begeven op bijna 11-jarige leeftijd. Gelukkig heb ik Kai na onze splitsing nog een voldoende aantal keren gezien en mogen meemaken. Het was een hond helemaal naar mijn hart. Alleen maar zoete herinneringen om nooit meer los te laten. In de zomer van 2001, op bijna 14-jarige leeftijd, heb ik dan ook ten slotte Moevie moeten laten inslapen na veel leed. Ze was helemaal op van ouderdom, versleten, doof, maandenlang incontinent, zware HD en het kon gewoon niet langer meer….  Weer een hoop smarten, maar het was gewoon beter zo voor haar.

Ondertussen had de tijd evenmin stilgestaan bij de familie Middernacht. De zoon Michel, die precies zo oud is als ik, had samen met zijn vrouw Chrisje, ondertussen in de tweede helft van de jaren ’90 twee zwarte dwerg- en 1 zwarte riesenschnauzer in hun gezinnetje opgenomen. Doordat ik nog frequent omgang met hen had, werd ik steeds meer en meer geïnfecteerd met het betoverende schnauzervirus. Eigenlijk zijn zij zonder twijfel de aanleiding en de oorzaak van het feit dat Marco en ik nu helemaal onder de schnauzers bedolven zitten. LOL. Nu, in 2010, zijn in iets meer dan in 1 jaar tijd  hun drie schnauzers verhuisd naar de eeuwige regenbroogbrug ten gevolge van ouderdom. Ze hebben inmiddels al een nieuw dwergschnauzertje in peper en zout erbij, een teefje, Gigi.  Tja, het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan.

In 2000 leerden Marco en ik elkaar kennen. Hij heeft Sheeba niet meer meegemaakt, maar de bejaarde Moevie daarentegen, heeft hij ook nog wel enige tijd mogen kennen. Vermits Kai bij mijn ex-partner was, heeft Marco haar helaas nooit gekend. Toen ze alle drie al even het hoekje om waren, smeedden wij trouwplannen en ra ra ra …

Als trouwcadeau van Marco kreeg ik einde 2003 een puppy, mijn eerste zwarte dwergschnauzertje. Hallucinant. Ik zocht dan ook in mijn overweldigende roes een erg sjieke naam voor haar uit, namelijk: “Diva”.

En we zijn terug in het Heden.

Dit is het begin van een story over baarden, snorren en vele vlekken, stippen, strepen en uni kleurslagen. Diva, ja Diva, een verhaal apart. Zie “Honden” voor de details.  Mooi, lief, teder hondje, typisch schnauzertje met een eigen wil en karakter, die niet graag meeloopt maar wel als een loodzware steen aan de lijn tegenhoudt om lang en uitgebreid alle plekjes te besnuffelen. Ze doet verder haar naam eer aan, want ze is op de letter genomen niet erg sportief. Ze vindt een behaaglijke bank, lekkere fauteuil, een zacht bed enzovoort veel prettiger, waar ze dan ook als een prinses op de erwt op durft te vertoeven. Door haar lichte neiging naar gemakzucht is ze dan eigenlijk ook eerlijk gezegd, misschien, net wel, ietsjes te volslanken…. 

                      Diva (foto v.2007)                                                                       Birgit, Tracy & Binckie (foto 2007)

Maar, erger nog, bij overmaat van ramp is ze, eigenlijk in tegenstelling tot de doelstelling, niet uitgegroeid tot mijn hond. Ze is in wezen vanaf het begin meer partij gaan kiezen voor Marco, terwijl ze een cadeau voor mij was. Heeft waarschijnlijk toch te maken met het feit dat ik haar consequent en streng manieren wilde leren, terwijl ze van Marco ongeveer ALLES mocht doen en gedaan kreeg. Geen nood hoor, want hij is een schitterend baasje voor haar.  (lees ook bij Verhalen "De Komst van Diva" volgens Marco.)  Door de ervaring heb ik bij mezelf ontdekt dat mijn persoonlijke voorkeur toch lichtjes meer uitgaat naar de wat grotere hondenrassen.

Niet getreurd. Precies 1 jaar later hadden we op de website van de schnauzerclub in Nederland per toeval een herplaatsbare zwarte riesenschnauzer ontdekt.

                                                                        Donna & Xantor (foto 2007)

Omdat Marco ook zo naïef was geweest het jaar daarvoor, door het laatste puppietje (Diva) uit een nestje aan te nemen, wilde ik er mij nu vast van verzekeren dat een nieuwe hond deze keer een perfecte hond zou zijn en dus  geen hond met afwijkende kleur, verkeerd gebit, of geen stamboom, of geen goeie vacht, of een ditje niet of een datje niet.  Maakt op zich allemaal niet zo veel uit, want het is de liefde voor het dier dat prioriteit krijgt in onze keuze. Toch wilde ik voor 1 keer eens een monumentje van een hond hebben. Dus, geen beter adres om nog eens contact mee op te nemen, dan met mijn grote vriend Michel Middernacht in België, die toch al zoveel ervaring had met schnauzers, mede door de jarenlange uitbating van zijn eigen hondenschool in Kapellen, België. Uit ons amicale telefoongesprek bleek algauw dat er een aanbevelenswaardige kennel was in het zuiden van de Nederlandse provincie Brabant (waar de Riesenschnauzer Xantor met 7 maanden oud zat te wachten om herplaatst te worden).  Wij er op af, in onze belachelijk kleine Smart. Belachelijk omdat deze wit/blauw geblokt was, net als een theedoek, ha ha. Het klikte meteen met de fokster Doreen van Dijk en vooral, last but not least, de klik met Xantor was ogenblikkelijk en overweldigend. Toen Xantor achterin geladen werd, kon het lachwekkende vergelijk “van een sardientje in een blikje” wel opgaan. Alles wat je door het achtervenstertje van die Smart zag, was een grote zwarte bol haren ertegenaan geplakt. Gelukkig was de afstand van waar hij kwam tot waar hij heen moest, naar ons toenmalig huis in Breda, niet zo groot en heeft hij het transport met dolle pret achterin overleefd. Wij weer al trots als gieters. Wat al snel bleek, is dat Xantor weliswaar iets sterker naar mij toe neigde in tegenstelling tot onze Diva, maar dat deze knappe en verleidelijke knuffel bij ons voor zweet, bloed en tranen zou zorgen, hadden we niet voorspeld. We hebben meer dan anderhalf jaar gezwoegd om van deze pop te maken wat hij uiteindelijk geworden is. Ondertussen is hij niet even eenkennig gebleven en gaat nu met ons allebei even joviaal en (on)gehoorzaam om.

Vanaf nu is het hek van de dam en komen er binnen de vijf jaar nog eens 8 honden ons gezin vervolledigen. Om de rest van het verhaal te lezen en onze honden te leren kennen, kan je nu naar “onze HONDEN” surfen en daar het vervolg vinden.

Met uitzondering van onze honden, voeren wij al onze andere dieren met overtuiging de gezonde en goed uitgebalanceerde voeders van GARVO !

"Een leven zonder dieren, is niet echt een compleet leven..."



Bezoek ook onze zakelijke website:

© Copyright website Willco.nl